شبِ وصل

يــــك امشبــــى كه در آغوش مـــــاه تابانم

ز هر چه در دو جهان است، روى گردانم

بگيـــــر دامن خورشيد را دمــــــى، اى صبح

كــــه مــه نهاده سر خويش را به دامانم

هــــزار ساغـــــر آب حيــــات خــــوردم از آن

لبـــــان و همچـــو سكندر هنوز عطشانم

خـــــداى را كـه چه سرّى نهفته اندر عشق

كــــه يــــار در بر من خفته، من پريشانم؟

نـــــدانــم از شب وصل است يا ز صبح فراق

كـــه همچــو مرغ سحرگاه، من غزلخوانم؟

هــــــزار سال، اگـــر بگذرد از اين شب وصل

ز داستــــان لــــطيفش، هـــــــزار دستانم

مخوان حديث شب وصل خويش را، هندى

كـــــه بيمنـــــاك ز چشــــمِ بــــدِ حسودانم

 

جامِ ازل

مــــــازاده عشقيم و پســــرخـــوانده جاميم

در مستى و جــــــانبازى دلدار تماميم

دلـــــــداده ميخــــــــــانه و قــــربانى شربيم

در بارگــــــه پيرمغان، پيــــــــر غلاميم

همبستر دلـــــــــدار و زهجــــرش به عذابيم

در وصـــل غريقيم و به هجران مداميم

بى رنگ و نـــــــــواييم؛ ولــــــى بسته رنگيم

بى نام ونشانيم و همى در پى ناميم

با صوفــــــــى و با عارف و درويش، به جنگيم

پـــــــــرخاشگـر فلسفه و علم كلاميم

از مــــــــــدرسه مهجور و ز مخــــــلوق كناريم

مطــــــرود خرد پيشه و منفور عواميم

با هستى و هستى طلبان، پشت به پشتيم

بــــــا نيستى از روز ازل گام به گاميم

غزل های زیبا از امام خمینی (ره)